Southampton Dock

Southampton Dock

They disembarked in 45

And no-one spoke and no-one smiled

There were to many spaces in the line.

Gathered at the cenotaph

All agreed with the hand on heart

To sheath the sacrificial knifes.

But now

She stands upon southampton dock

With her handkerchief

And her summer frock clings

To her wet body in the rain.

In quiet desperation knuckles

White upon the slippery reins

She bravely waves the boys goodbye again.

And still the dark stain spreads between

His shoulder blades.

A mute reminder of the poppy fields and graves.

And when the fight was over

We spent what they had made.

But in the bottom of our hearts

We felt the final cut.

Southampton Rıhtımı

Çıktılar karaya 1945'te

Ve ne güldü ne de konuştu kimse

Birçok boşluk vardı sıralarda

Toplanmış anıt mezarların başında

Elleri yüreklerinde hepsi kabullenmiş

Kurbanlık bıçakları kınlarına sokmaya

Ama şimdi

Duruyor kadın southompton rıhtımında

Elinde mendili

Ve yazlık robu sıkıca sarılmış

Islak vücuduna yağmurda

Sessiz bir umarsızlıkta eklemleri

Beyaza kesmiş ıslak dizginlerin üzerinde

Cesurca el sallıyor çocuklara

Ve hala o koyu leke yayılıyor

Omuzlarımın arasında

Gelincik tarlalarının ve mezarların suskun bir anısı

Ve savaş bittiğinde

Harcadık ne yaptılarsa

Ama ucunda yüreklerimizin

Duyumsadık o son darbeyi